MINISTROWIE czy PACHOŁKI?

To wprost niewiarygodne. Wczoraj po dokonaniu „zmian” w rządzie premier, Donald Tusk oznajmił poddanym, że wczesną wiosną poinformuje o swoich dalszych losach, a w pełni lata dokona rekonstrukcji rządu. Kto chce niech wierzy. Obiecał, w zamierzchłej przeszłości, że jak go tylko wybierzemy ratyfikuje Europejską Kartę Praw Podstawowych… Długa jest lista obietnic pana premiera, Donalda Tuska…

Nie o tym pragnę dziś pisać. Jedyną obietnicą, której premier dotrzymuje są okresowe przeglądy-oceny ministrów. Teraz też zapowiedział, że przeglądnie i oceni. Wiele osób dziwi się, że premier traktuje ministrów konstytucyjnych jak uczniaków. Znam osoby współczujące ministrom, którzy nie znają dnia ani godziny.

Ja, nie daję się nabrać. Premier gra w ten sposób swoimi ministrami- pachołkami, aby pokazać jaki z niego demokrata. Teraz, jak tylko drogi i autostrady staną się przejezdne premier Donald Tusk wyruszy w Polskę, aby dowiedzieć się jak żyją „zwykli ludzie” pod jego rządami? Przypominają mi te peregrynacje premiera wizytę Nikity Chruszczowa w kołchozie. „Prawda” relacjonowała spotkanie z kołchoźnikami mniej więcej tak: towarzysz Nikita Siergiejewicz Chruszczow zapytał żartobliwie- jak wam się żyje towarzysze?

- Bardzo dobrze, żartując odpowiedzieli kołchoźnicy.

Pytam zatem premiera: po jakiego diabła zatrudnia  tysiące ludzi? Czy oni nie informują pana o życiu obywateli? Przecież wystarczy sięgnąć po dane Głównego Urzędu Statystycznego, aby się dowiedzieć, że 3 miliony Polaków żyje w nędzy, że ponad 3 miliony pracuje na umowach śmieciowych, że 70 procent Polaków nie zarabia średniej płacy. Pytam pana premiera: po co panu ten pic na wodę?

Czy nie wystarczy, że płacimy za pańskie przeloty do żonki?

Wiem, że uwielbia pan podróże, bo rządzenie panu nie wychodzi.

Mam wyliczać koszty nieudanych pańskich rządów?

Od chwili wyboru Donalda Tuska na premiera twierdzę, że nie ma on kwalifikacji do sprawowania tak odpowiedzialnej funkcji państwowej. A przecież nie jestem członkiem PiS. Wczoraj, (20. 02. 2013) w „Faktach po faktach”, pan Władysław Frasyniuk, człowiek legenda, zasłużony opozycjonista w walce z komuną, obecnie biznesmen powiedział, że Donald Tusk nie nadaje się na premiera.

Dziękuję panie Władysławie! Dzięki panu nie czuję się osamotniony.

Powiązane notki:

JAKI KOLOR WYSPY?

Prawie przez dwa tygodnie media niezależne od czytelników, słuchaczy i widzów mąciły nam w głowach zmianami w rządzie. Spekulowały, typowały kto wyleci, kto awansuje. Główny kucharz, geniusz manipulacji, dolewał oliwy do ognia i odwaracał uwagę „zwykłych ludzi” od nędzy egzystencji. Aż dokonał zmian. Można już dziś powiedzieć, że góra urodziła mysz, nagradzając głównego budowniczego Zielonej Wyspy! Niejakiego Jacka Vincenta - Rostowskiego, którego zaimportował z wyspy zwanej Wielką Brytanią. Zdolni, młodzi Polacy emigrują zaś w przeciwnym kierunku. Dziwne zjawisko, nieprawdaż?
Jestem ciekawy, jaki kolor przybierze wyspa zwana Polską, którą wybuduje wyspiarz? Wszystko wskazuje na to, że dla „zwykłych ludzi” wyspa przybierze kolor ponury. Wzrośnie bezrobocie, a zacznie się liczyć kasa, czyli przelewanie pieniędzy z porfeli „zwykłych ludzi” do kas bogatych obywateli.
Najważniejsze, że nieudolni ministrowie pozostali w rządzie. Małymi kroczkami dodrepcą do następnych wyborów. A wtedy z pustego worka wysypią się obietnice, jak z rogu obfitości.

Brak powiązanych notek.

Kategorie: Refleksje krytyczne | Tagi: Wyspiarz

O ewiranta

Zapraszam na stronę wspomnień :www.kronikarzprl.com.pl , rozdział "Dlaczego socjalizm?"

Zobacz wszystkie wpisy, których autorem jest ewiranta →

Nawigacja po wpisach

← Wstecz

NA POŻEGNANIE BENEDYKTA XVI

Wierni Kościoła katolickiego przeżyli szok. Ich lider zapowiedział abdykacje, a oni przecież go kochali, mieli go w sercach i umysłach. Moi przyjaciele i znajomi czują się zawiedzeni decyzją, dla mnie zrozumiałą. Benedykt XVI nie poradził sobie z otaczającym go dworem.

W sobotniej „Gazecie Wyborczej” (16-17 lutego 2013 r.) na pierwszej stronie portret Benedykta XVI ze znamiennym tytułem: „PAPIEŻ któremu uciekł świat”. Uciekł? Papież nie zamierzał go gonić, raczej zatrzymać. Joseph Ratzinger, wspólnie z Karolem Wojtyłą wybrali się w pierwszą podróż zagraniczną Jana Pawła II do Meksyku, aby świat zatrzymać. Zatrzymali skutecznie „teologię wyzwolenia” , która brała w obronę biednych i wykluczonych. W 1984 roku Kongregacja Nauki Wiary, kierowana przez kardynała Josepha Ratzingera – profesora, skazała na karę „obsequious silence” profesora Leonardo Boff ‘a, jednego z twórców teologii wyzwolenia, wykładowcę Uniwersytu Lizbońskiego, Uniwersytetu w Salamance,Uniwersytetu Bazylejskiego, Uniwersytetu w Haidelbergu, Uniwersytetu Harvarda…

Wielkiemu uczonemu, zakonnikowi, który stanął po stronie biednych Kościół nakazał milczenie. Nie tylko jemu.

„Gazeta Wyborcza” w „Magazynie Świątecznym” z okazji abdykacji papieża zamieściła aż sześć artykułów, wszystkie bardzo interesujące, kreślą wizję Kościoła na jaki oczekują światli katolicy i nie tylko, albowiem najbardziej dla mnie interesujący jest dwugłos kalwińskiego pastora – Kazimierza Bema i filozofa – Jarosława Makowskiego zatytułowany „Kościół jest po to, by służyć. Nie po to, by mu służono”. Listu od biskupów, o jakim marzą autorzy, chyba nigdy nie dostaną.

Ale można podzielić nadzieję tych katolików, którzy oczekują, iż niespodziewane odejście papieża może stać się początkiem dościgania świata, który ucieka.

POLITYK czy WATAŻKA?

Wiadomość o przyznaniu  wysokich premii przez marszałkę wicemarszałkom i jeszcze wyższej premii marszałce przez hojnie obdarowane grono, musiała zbulwersować opinię Zielonej Wyspy. Zaliczam się do grona oburzonych. Ale emocjonalny gest pana Janusza Palikota oceniłem, jako próbę pozbycia się pani Wandy Nowickiej, która ośmielała się mieć czasami inne zdanie niż lider Ruchu własnego imienia i cyniczną próbę poprawienia słupków notowań.

Bo gdyby chodziło o zasady to pan Palikot powinien po przyjacielsku skłonić panią Nowicką do przeznaczenia nagrody na cele społeczne. Wtedy postawiły w trudnej sytuacji pozostałych wicemarszałków i samą marszałkę, nazywaną przypochlebnie przez Ruch Palikota „marszałkinią”, od władczyni i bogini, miast skromnie „marszałką” od kucharki i pielęgniarki, co miałoby większe powiązanie z zawodem, wszak marszałka -lekarka.

A propozycja pana Palikota, iż umieści Nowicką na pierwszym miejscu listy do Parlamentu Europejskiego odsłoniła, amoralną stronę propozycji. Przecież to próba przekupienia wicemarszałki!  Lwa Rywina za podobną propozycję szlachetny Adam Michnik posłał na ławę oskarżonych, a sąd niezawisły skazał go na więzienie.

Afera premiowa ma także dobre strony. Ujawniła miałkość polityka Palikota, stosunki panujące w jego Ruchu, mam na myśli posłuszeństwo wobec lidera. Polityka czy watażki?

KATEGORIE: Refleksje krytyczne

KSIĄŻKA FASCYNUJĄCA

Na jego wykłady ściągają tłumy studentów, których największe sale wykładowe nie mogą pomieścić. Dlatego losują karty wstępu. W Korei Południowej na jego wykład przyszło 15 tysięcy studentów. Zyskał tytuł „Profesora oburzonych”. Michael Sandel w książce: „CZEGO NIE MOŻNA KUPIĆ ZA PIENIĄDZE” poddaje wnikliwej krytyce rynki i ich amoralne praktyki.

Jeśli będą Wam w mawiali, że „niewidzialna ręka rynku” jest cudownym panaceum sięgnijcie po książkę Sandela. Jeżeli zechcecie się dowiedzieć jak Wasz pracodawca zarobi na Waszej śmierci, przeczytajcie „Czego nie można kupić za pieniądze”.

Dowiecie się z tej książki co to jest „ubezpieczenie woźnego”, „umowy wiatykalne”, „śmiertelny hazard” i „obligacje śmierci”. Michael Sandel pokazuje degeneracje kapitalizmu, który niszczy zasady moralne i sprowadza człowieka do roli bezmyślnego konsumenta.

Książka Profesora oburzonych skłania do refleksji i pytań jak chcemy żyć i w  jakim państwie. Jeśli  ktokolwiek usiłuje Wam wmówić, że „im mniej państwa tym lepiej”, nie wierzcie mu, bo jest to prostackie oszustwo. W państwie obywatelskim, obywatele udzielają rządowi kredytu zaufania i zobowiązują do działania w ich, obywateli, interesie, a nie do panowania nad obywatelami.

PROSTYTUTKA, LADACZNICA, KURWA...

Trzy słowa synonimy. Prostytutka – salonowe, ladacznica – literackie, kurwa – wulgarne choć najpowszechniejsze. Lud polski, katolicki używa go nagminnie, w tramwajach, autobusach, na targowiskach i bazarach. Ostatnio lider Ruchu własnego imienia Janusz Palikot oznajmił, że będzie zwalczał kurewstwo polityczne i sejmowe. Świętoszkowie w TVN zamieniają słowo kurwa dźwiękami. Gdy powiemy, że dziennikarze się prostytuują to OK! Ale, gdy powiemy, że się kurwią to wykropkują. Apel episkopatu o zastąpienie kurwy „motyląnogą” nie przyjął się, nie usuwajmy więc z języka słowa krótkiego i jędrnego, powszechnie używanego.

Zdaje się, że wkraczamy w okres, kiedy słowa Janusza Palikota i pomysły nie będą podchwytywane przez media niezależne i nabożne. Prawdą jest, że pełen pomysłów Janusz Palikot, lider Ruchu Palikota poniósł bolesną porażkę. Zbyt szybko uwierzył we własny geniusz polityczny. Usiłował jednym efektownym pociągnięciem opanować Sejm, usuwając Wandę Nowicką, wicemarszałkę, za premię jednorazową w wysokości 40000 zł. Liczył, że czterdziestotysięczna premia wkurwi 70 procent Polaków. Ta większość jest wkurwiona, ale do buntu jeszcze nie dojrzała. Rzucił też rękawicę pozostałym wicemarszałkom. I, niestety, zjednoczył ich przeciw sobie. Zamiast delikatnie się wycofać z awantury brnie ku klęsce. Usiłował przekupić „kochaną Wandę” oferując jej mandat w Parlamencie Europejskim. Wymyśla marszałce Ewie Kopacz, premierowi Donaldowi Tuskowi i liderowi SLD Leszkowi Millerowi. Ten sposób uprawiania polityki prowadzi donikąd.

Mam już taką naturę, że przeważnie staję po stronie słabszych, przegranych, wyzyskiwanych. Dlatego żal mi Janusza Palikota. Jego efektowne zdobycie Sejmu III RP sprawiło, że tematy tabu przestały istnieć. I nikt mu tej zasługi nie odbierze. Może jeszcze nie wszystko stracone? Jeżeli Palikot porzuci kuglarstwo i stanie się politykiem z prawdziwego zdarzenia może odzyskać zaufanie.

Ciekawe jak zachowa się Aleksander Kwaśniewskich czy przymknie oko na paliknocenie, czy nie udzieli poparcia?  Komunikaty, że wokół Ruchu Palikota gromadzi się plankton lewicowy to próba pokazania, że jeszcze nie zatonęliśmy.

Powiązane notki:

LĘKAJCIE SIĘ

Korespondent holenderskich i belgijskich mediów, EKKE OVERBEEK, pracujący w Polsce ponad dziesięć lat, napisał książkę „Lękajcie się Ofiary pedofilii w polskim Kościele mówią”. Autorowi i Wydawnictwu „Czarna Owca” należą się podziękowania.

Autorowi, bo rzetelnie i obiektywnie przedstawił polskim czytelnikom jak Kościół katolicki i państwa cywilizowane rozwiązują ważny społecznie i bolesny dla tysięcy ofiar problem pedofilii. Ekke Overbeek nie uwikłany w polityczne i partyjne układy wyjaśnia, dlaczego hierarchowie Kościoła katolickiego  w Polsce nie ujawniają rozmiarów zjawiska pedofilii wśród kleru, dlaczego nie ponoszą za to odpowiedzialności i dlaczego rządy polskie nie bronią własnych obywateli (dzieci) przed zwyrodniałymi sługami Pana Boga.

Dziennikarz holenderski nie wystawia najlepszego świadectwa swoim polskim kolegom. Pisze: „Dziwię się, kiedy obserwuję autocenzurę in służalczość polskich mediów wobec Kościoła katolickiego. Media wykazują się w sprawie księży pedofilów niezwykłą zdolnością do unikania trudnych pytań. Czy wierni mają gwarancję, że ich dzieci w Kościele nie spotkają pedofila recydywisty? Ile ofiar jest w Polsce? Ilu sprawców? Czy istnieje kultura milczenia? Co biskupi i prowincjałowie wiedzieli i wiedzą o przypadkach pedofilii? Czy próbowano je ukrywać? Czy politycy milczą z lęku przed Kościołem? Czy organy państwowe – policja, prokuratura, sądy – dają Kościołowi taryfę ulgową?”

Wydawnictwu Czarna Owca dziękuję za odwagę, pragnąłbym też podziękować księgarzom, gdyby nie bali się książki eksponować.

Brak powiązanych notek.

 
 
 

KATEGORIE: Refleksje krytyczneTAGI: Lękajcie się

O ewiranta

Zapraszam na stronę wspomnień :www.kronikarzprl.com.pl , rozdział "Dlaczego socjalizm?"

Zobacz wszystkie wpisy, których autorem jest ewiranta →