WOLNOŚĆ KRZYCZELI, JEDEN ŚWIECZKĘ ZAPALIŁ

Nie wybrałem się na manifestację PiS, nie dlatego, że nie miałem zapałek, ale dlatego, że stan wojenny wspominam niechętnie,13 grudnia 1981 roku Renia i ja straciliśmy bowiem pracę. Już w hasłach PiS zawarty jest fałsz, albowiem skoro można organizować manifestację przeciw rządowi to znaczy, że jest demokracja i wolność. Nie manifestowałem, z powodów prozaicznych, wróciły bóle kręgosłupa. Ze zdziwieniem oglądałem wygolonego przygłupa, jak biegał wśród manifestantów z mikrofonem i wrzeszczał: precz z komuną oraz sierpem i młotem w czerwoną hołotę. Prawda, że odkrywcze wrzaski i na czasie.
Od kilku lat obserwuję u pewnych polityków objawy masochizmu połączone ze schizofrenią. Czczą wydarzenia, które normalny człowiek wspomina z niechęcią. 13 grudnia 1981 roku generał Wojciech Jaruzelski, aby uratować państwo wprowadził stan wojenny, przywołał do porządku "Solidarność", która zmierzała w kierunku przepaści. A teraz, wówczas przegrani, wdziewają stroje bohaterów. Potem generał Wojciech Jaruzelski oddał pokojowo władzę choć mógł jeszcze długo rządzić. A dziś, tamci przywołani do porządku "bohaterowie" twierdzą, że pokonali "komunę" i dali narodowi wolność. Jak ta wolność wygląda niech świadczy frekwencja w wyborach, ponad 50 procent uprawnionych nie chodzi do urn. Przygniata ich dobrobyt?
Pan Bronisław Komorowski, prezydent III RP. zapalił nawet świeczkę wolności i wezwał obywateli, by poszli w jego ślady. Nie poszli. Jak ta wolnoś wygląda niech świadczą dane, które powtarzam za Andrzejem Dryszelem z "Dziennika TRYBUNA" (12-14 grudnia 2014 r.) W 2007 roku popełniono w Polsce 3530 samobójstw, a w 2013 odebrało sobie życie 6097 osób. "W ciągu sześciu lat - pisze Dreszel - nastąpił wzrost liczby samobójstw o ponad 70 procent"! "Najliczniejsza grupa samobójców to bezrobotni mężczyźni po pięćdziesiątce". Na ich grobach świeczki powinien zapalić Pierwszy Obywatel państwa nurzającego się w wolności! W okresie rządów Platformy Obywatelskiej liczba OBYWATELI żyjących w skrajnym ubóstwie zwiększyła się o 700 tysięcy! Pan prezydent o tym zjawisku nawet jednym słowem nie wspomina.

ZARAZA PRAWICOWA NA WIEJSKIEJ

W mediach huczy! Marszałek Sejmu podejrzany! Czy Platformie Obywatelskiej uda zamieść się pod dywan kombinację marszałka, kilku posłów i ministrów, którzy dorabiali sobie do pensji kantami? Mistrz ukrywania afer PO pod dywanem bryluje w Brukseli, a następczyni czy podoła? Zobaczymy.
  Znaczną część polskich "polityków" dotknęła demoralizacja. Udowodnię ten pogląd posługując się przykładem pana Radosława Sikorskiego, do niedawna ministra spraw zagranicznych, awansowanego na marszałka Sejmu.
Pan Radosław Sikorski wybrał się ze swoim koleżką do wytwornej restauracji i nie wahając się zapłacił za wyżerkę rządową kartą, flaszeczka wina, którą wypili dwaj poddani królowej Wielkiej Brytanii kosztowała, bagatela, 1000 PLN, słownie:tysiąc złotych. Minister zwrócił podobno za winko. Nie wypominałbym mu tego, gdyby nie ujawnił, że sojusz III RP ze Stanami Zjednoczonymi jest dla Polski szkodliwy. Ówczesny premier nie wylał go za to z funkcji ministra. Dlaczego? Przecież za mówienie prawdy nie zwalnia się ludzi w państwie demokratycznym. Wręcz przeciwnie, pan minister awansował na marszałka Sejmu i stał się drugą osobą w państwie polskim. Nabrał przeto pewności siebie i ujawnił (w mediach amerykańskich), że premierowi D. Tuskowi obecny prezydent Federacji Rosyjskiej Władimir Putin usiłował podarować Lwów! Pan Sikorski po ujawnieniu w mediach jego rewelacji tłumaczył się, że wywiad opublikowano bez autoryzacji, ze wypowiedział to zdanie w pomroczności jasnej, kręcił i mataczył, słowem bronił się głupawo. I znowu mu się upiekło.
Panu marszałkowi los podrzucił niebywałą okazję. Trzech drobnych kanciarzy z klubu poselskiego PiS przłapano na przekrętach. Pan marszałek natychmiast zarządził kontrolę wyjazdów. Aliści okazało się, że będąc ministrem nie ustrzegł się drobnych nieprawidłowości, podobnie jak kilku posłów i ministrów Platformy Obywatelskiej.
 Miotły poszły w ruch. Mylicie się jednak Państwo Drodzy sądząc, że miotły poszły w ruch, by posprzątać Wysoką Izbę, miotły są wszak po to, by zamieść kolejną  aferę Platformy Obywatelskiej pod dywan.

PIERWSZA RUNDA...

Wszystko wskazuje na to, że (używając języka sportowego) pierwszą rundę na punkty, po wyborach, przegrał pan Leszek Miller.Bowiem Rada Krajowa SLD nie przyjęła brawami, kandydatury pana Ryszarda Kalisza, byłego członka SLD, zgłoszonej przez przewodniczącego partii na prezydenta w nadchodzących wyborach głowy państwa. Kandydata powinna zatwierdzić konwencja SLD. To pierwsza porażka Leszka Millera. Ryszard Kalisz wypowiedział się w tej sprawie w TVN 24. Powiedział, że jego kandydatura byłaby próbą zjednoczenia w wyborach prezydenckich całej lewicy. Pomysł dobry, ale kandydat (używając języka żurnalistów) kontrowersyjny.
  Zaraz po Ryszardzie Kaliszu wystąpił pan Grzegorz Napieralski, z kwiatkiem do korzucha, panią Julia Piterą i...Grzegorz Napieralski, jak się wydaje, stał się pierwszym opozycjonistą starego lidera. Domaga się odnowienia wizerunku partii lewicowej i nie ukrywa, iż konieczne są zmiany personalne we władzach centralnych SLD. Jeśli SLD się nie odnowi Grzegorz Napieralski nie widzi się w partii, która jest nijaka.
  Leszek Miller, wspomagany przez pana Krzysztofa Gawkowskiego, po drugiej turze wyborów obwieścił zwycięstwo SLD, co w odczuciu lewicowych wyborców jest niepoważne.
  Optymizmem napawa fakt, że ogniwa podstawowe, co ujawnia "Dziennik Trybuna", domagają się zmian personalnych i programowych.Oby nastąpiło to jak najszybciej.

PAN LESZEK MILLER RATUJE PANSTWO

  Po klęsce wyborczej lider SLD, pan Leszek Miller, zajął się ratowaniem państwa. „Mamy bowiem -oświadczył w rozmowie z Ewą Rosolak („Dziennik Trybuna”nr 233-234 ) - do czynienia z poważnym kryzysem zaufania do struktur państwa polskiego.” Stwierdzenie to jest najprawdziwszą prawdą i nie zamierzam go kwestionować. Wydaje mi się jednak, że lider SLD od pewnego czasu ratuje państwo niewłaściwie , albowiem najwłaściwszy sposób na ratowanie państwa to stworzenie silnej partii, która będzie państwo kształtować samodzielnie, jako liczący się partner, a nie mizerna partyjka. 

  Pamiętacie Państwo z pewnością jak Leszek Miller rozstał się z Polskim Stronnictwem Ludowym, rządowym koalicjantem, które chciało być jedną nogą w rządzie, a drugą w opozycji. Wtedy premier Miller zachował się jak prawdziwy mężczyzna. 

Potem jego życie toczyło się z różnym szczęściem. Po politycznej tułaczce wrócił do SLD, aby ratować parię z upadku. Wszystko wskazywało na to, że odniesie sukces. Nie odniósł. Dlaczego tak się nie stało? Powodów jest kilka. Przyznać trzeba, że Leszek Miller usiłował zjednoczyć lewicę, ale bez sukcesu. Wtedy zaczął łasić się do Platformy Obywatelskiej i przysposabiać do roli przyszłego koalicjanta. SLD nie zachowało się jak partia opozycyjna, gdy trzeba było wziąć udział w odwołaniu pani Hanny Gronkiewicz-Waltz. Swoje stanowisko przykryło państwową retoryką. Flirt z panem Januszem Palikotem i wiara w lewicowość pana Aleksandra Kwaśniewskiego wtedy, gdy Twój Ruch znalazł się na równi pochyłej, a Aleksanderowi Kwaśniewskiemu serce przesunęło się ku prawej stronie nie mogły przynieść partii sukcesu. SLD stawała się partią nijaką. Przyjęcie zaproszenia premierki, pani Ewy Kopacz, w czasie kampanii przedwyborczej było okropnym błędem. Spot z panem Aleksandrem Kwaśniewskim, jednym z dyrektorów u ukraińskiego oligarchy, głosów SLD nie dodał. A teraz spotkanie z panem Jarosławem Kaczyńskim jest błędem niewybaczalnym. Lider partii lewicowej powinien spotykać się z lderami partii prawicowych, ale we właściwym czasie. Powinien spotykać się z premierem państwa, ale wtedy, gdy temat spotkania jest ważny, a nie marginalny. 

Odnoszę wrażenie, że Leszek Miller pogubił się w polityce.

Nie pomagają mu w tym niektórzy politycy z najbliższego otoczenia. Oto najświeższy przykład. Dziś (26.11.2014 ) do „Kropki nad i” pani Monika Olejnik zaprosiła panów Stefana Niesiołowskiego z PO i Jerzego Wenderlicha z SLD. Wenderlich jest tak zakochany w swoim głosie i mądrości, że słucha go się z trudem. Dziś tokował i starał się nie dopuścić do głosu nie tylko Niesiołowskiego, który usiłował bronić Millera, ale nawet redaktorkę Olejnik zagadał i rozbawił. Wenderlich, swoim bełkotem, pogrążał Millera niemiłosiernie.

I ostatnia uwaga. Leszek Miller przestał liczyć się z własnym elektoratem. Nie zastanawia się, jakie skutki jego postępowanie wywołuje wśród osób o lewicowych poglądach. Nie mam zamiaru bronić państwa zawłaszczonego przez birbantów z PO. Pierwszy raz w życiu, 30 listopada, nie pójdę głosować. 13 grudnia nie dołączę do pochodu PiS.

WYBORY TO ŚWIĘTO?

Dziś w telewizji pewien dziennikarz, zdaje się z "Rzepy" powtarzał, że wybory to święto demokracji. Jeżeli wyświechtane stwierdzenie jest prawdziwe to ja mam gdzieś takie święto, skoro nie mogę się dowiedzieć kogo wybrałem. Organizacja tych wyborów potwierdza słowa ministra spraw wewnętrznych, pana Bartłomieja Sienkiewicza, że państwo polskie istnieje tylko teoretycznie. Teoretycznie, bo pan Sienkiewicz jest człowiekiem dobrze wychowanym i nie powiedział, że państwo polskie jest w rozkładzie. Za wybory odpowiada rząd. Rząd finansuje wybory, organizuje głosowanie itp.itd. Rząd zlekceważył obywateli. Teraz staje na głowie, by nie dopuścić do unieważnienia, stosuje przerózne sztuczki i triki. Wybory są kompromitacją rządu nieudolnego, nie Państwowej Komisji Wyborczej. Pani Justyna Pochanke wygrzebała z niepamięci pana Jana Marię Rokitę, który miał nam wyjaśnić kto zawinił. Zawinił, oczywiście, Leszek Miller, bo domaga się unieważnienia wyborów, spotkał się (co zdaniem Jana Marii jest niedopuszczalne) z Jarosławem Kaczyńskim. SLD poniosła klęskę w tych wyborach, to nie ulega wątpliwości, ale pan Miller, "w kraju wolności" może spotykać się z każdym, nawet z panią Pochanke.

Największą klęskę poniósł rząd, bo nie zadbał o precyzyjne przeprowadzenie wyborów. Mam nadzieję, że w roku przyszłym zostanie przez obywateli ukarany, jeśli wcześniej siły prawicowo-narodowe go nie obalą.

CHŁOP POTĘGĄ JEST...

Nieoficjalnie podano, że wybory wgrało Polskie Stronnictwo Ludowe! W burdelu, jakim jest III SARMACJA - NEOKOLONIA może zdarzyć się wszystko! W pństwie, gdzie premier mówi : im mniej państwa tym lepiej, wybory mogą wygrać nawet krasnoludki. W państwie, w którym premier nie wyrzuca ministra spraw zagranicznych za wypowiedź, w prawdzie prywatną, i przy wódeczce, że sojusz ze Stanami Zjednoczonymi jest dla Polski szkodliwy, a minister spraw wewnętrznych, też przy gorzale twierdzi, że państwo polskie istnieje tylko teoretycznie, zdarzyć się może wszystko, osioł może zostać biskupem. Gdy ogarnia mnie wzburzenie, Renia najspokojniej w świecie pyta: chciałbyś, aby Tusk wyrzucał swoich ministrów za mówienie prawdy?

Gromy sypią się na Państwową Komisję Wyborczą. Niesłusznie. Ci dostojni starsi panowie nie są winni bałaganu. Przecież nie mają oni zielonego pojęcia o współczesnych technikach przekazywania informacji. Przetarg na stworzenie systemu wygrała firma, która stanęła do przetargu, jako jedyna. To nie był przetarg tylko targowisko oszustwa. Gdzie było państwo? Jak w państwie, którym jak się okazuje, rządzi nie Rada Ministrów, a niewidzialna ręka rynku mógł się odbyć przetarg bez konkurencji?

Państwem polskim rządzą nieudacznicy, birbanci i kuglarze. Przyponę lotnisko w Modlinie, autostrady, pendolino, a teraz elektroniczny system dostarczania wyników wyborów. To przecież rozpad państwa. O szkolnictwie, służbie zdrowia, finansach państwa, likwidacji przemysłu  wspominać już nie warto.

Cieszę się niezmiernie, że wybory wygrało Polskie Stronnictwo Ludowe, chłopi są wszak najmniej zdemoralizowaną klasą w III Sarmacji - Neokolonii. Panu prezesowi PSL gratuluję i życzę dalszych sukcesów, w nadchodzących wyborach.  Skoro nas żywią niech nami rządzą. Rzucam więc hasło: Prezes na prezydenta!

"ZA CZYM KOLEJKA TA STOI..."

Po 25 latach wolności widzę znowu kolejkę. Przypomina mi się natychmiast Opole 81 i Krystyna Prońko, która za czasów "komuny" w piosence opisała tamtą rzeczywistość. Założę się o wszystko co posiadam, uczciwie uprzedzam: mam przeważnie długi, co prawda niewielkie, że nie odgadniecie Państwo za czym stoi kolejka w Hali Banacha, widoczna na pierwszym zdjęciu.

 Zaręczam, że nie jest to kolejka po "szarość" ani "starość". Na zielonej wyspie, wszyscy są wszak szczęśliwi, a najbardziej prezydent, pan Bronisław Komorowski, który tryska wprost wolnością. Stoi ona otóż za polędwicą, "jak za Gierka" Natychmiast kupiliśmy z Renią polędwiczkę, a jak kto woli, chwilę wspomnień widoczną na zdjęciu (3). Zapewniamy, że polędwica jest pyszna i smakuje wybornie .

Neoliberałowie i  ludzie o skłonnościach prawicowych w III RP usiłują Edwarda Gierka wymazać z historii i pamięci Polaków. Zastępy prokuratorów, profesorów i doktorów  w Instytucie Politycznej Nienawiści, hojnie opłacanych trudzą się jednak nadaremnie. Bo oto znajdują się ludzie, którzy pragną pomnik towarzyszowi Edwardowi postawić, nazwać ulicę jego imieniem, czy wędlinę, by pobudzić konsumpcję. Tyle tylko, że milionów na polędwicę nie stać.

Po spożyciu polędwicy "jak za Gierka", zadowoleni udaliśmy się do naszej "Arkadii". A tam nowe zjawisko.