NA ODCHODNE (mama i Paweł Łuczak)

Tata, wcielony do wojska, poszedł bronić ojczyzny, a mama, Rysiek-mój młodszy brat i ja zostaliśmy w Opatówku. W kilka dni po wkroczeniu Niemców wujek Kaziu przyjechał po nas furmanką. Spakowaliśmy "cały dobytek" bez mebli i ruszyliśmy do Strzałkowa - 20 km. Ostatni widok, jaki zapamiętałem z miasteczka to kilku powieszonych Żydów. Mama zasłoniła mi dłonią oczy. Strzałków, wieś położona z dala od traktów komunikacyjnych wyglądała jakby się nic nie stało. Następnego dnia po naszym powrocie przyjechali na motorach z przyczepami żołnierze niemieccy. Gdy w południe pędziliśmy krowy z pastwiska do obór siedzieli nad rowem, na zakręcie drogi, bluzy mundurów porozpinali, głośno się śmiali, z odkrytym głowami, bo w hełmach mieli pełno jabłek. Karabiny ustawili w kozłach. Nie wydawali się groźni. W bezsenne noce, często jeszcze teraz, wraca do mnie ten obrazek.

W początkach niemieckiej okupacji w Strzałkowie nic strasznego się nie działo. Żandarmi zaglądali tu rzadko. Za to wzmógł się ruch cywilów. W gospodarstwie dziadka pojawiali się często obcy ludzie, niektórzy nawet nocowali. Najdłużej ze wszystkich zatrzymywał się Paweł Łuczak, kolega mojego ojca. Pojawiał się na kilka dni, znikał i znowu wracał. W miarę upływu czasu zostawał co raz dłużej. W końcu stał się domownikiem. Często, w czasie obiadu bądź kolacji mawiał, że "Walek, mój ojciec, prosił go, by opiekował się mamą i nami". Tak się opiekował, że 8 września 1943 roku mama urodziła prześliczną siostrzyczkę, Marysię, którą nazwaliśmy "Dzidką". Potem przyszła na świat Dorota, (nazwana Lalką) i Eugeniusz czyli Jótek. Paweł po wkroczeniu Armii Czerwonej do Strzałkowa utworzył Milicję Obywatelską i za zgodą mieszkańców starą, drewnianą szkołę przeniósł do plebanii. Wraz z kolegami przenosiliśmy ławki. Na schodach plebanii wybuchł mi w rękach., po przekłuciu spłonki agrafką, znaleziony zapalnik od pocisku artyleryjskiego. W ten niewyszukany sposób straciłem palce lewej dłoni. Wieziono mnie do szpitala w Kaliszu kilka godzin furmanką.

Paweł Łuczak, więzień Berezy Kartuskiej szybko awansował do władz wojewódzkich w Poznaniu. Wrócił do Kalisza, bo pokłócił się z komendantem wojennym Poznania. Powojenna rzeczywistość różniła się wielce od jego marzeń, założył więc Biuro Pisania Próśb i Podań. W ten sposób zarabiał na życie i pomagał ludziom.
Na zdjęciach:
1, Mama Stanisława Łuczak
2. Mama i Paweł Łuczak
3. Od prawej: Dzidka, Lalka i Jótek
4. Na zdjęciach kolejno bracia i siostry : Rysiek, Maria, Dorota, Eugeniusz i szwagier, Adam Świątek - też mój brat.

NA ODCHODNE (ojciec WALENTY CHRZANOWSKI)

Babcia, Aniela Chrzanowska budziła we mnie lęk. Zawsze, gdy z mamą odwiedzaliśmy ją, mieszkała we wsi Nadzież, musiałem powtarzać pacierz i odpowiadać na pytania o Jezusie...Była bowiem osobą bardzo pobożną, surową i dzielną. Wychowała sześciu synów i trzy córki. Dziadka nie znałem, gdy się urodziłem już nie żył.

Jednym z tej Dziewiątki był mój ojciec. Dzięki pomocy ks. prałata Wacława Blizińskiego, ukończył seminarium nauczycielskie, ale nigdy nie uczył, bo nie dostał certyfikatu.  Zaraz po ukończeniu szkoły wcielono go do Korpusu Ochrony Pogranicza, formacji, która "cywilizowała" ludy Ukrainy wcielone do Polski. Wrócił  stamtąd zbuntowany, wziął ślub ze  Stanisławą Grudzińską i natychmiast mnie poczęli. Po dziewięciu miesiącach zawitałem na ten najlepszy ze światów. Opuszczam pierwsze lata dzieciństwa, bo już je opisałem i w kilku zdaniach skreślę żywot mojego taty. Należał do Stronnictwa Ludowego i w chwilach wolnych zajmował się polityką. Był przez pewien czas rządcą w majątku, w Miedzianowie, ale ta przygoda trwała krótko. Mama mi kiedyś objaśniła, że ojciec "zamiast gonić fornali do roboty to ich oświecał i buntował". Z tego wynika, że nie lubił dziedziców. Z Miedzianowa przenieśliśmy się do Kalisza.  Ojciec dostał tu pracę w "Społem". W chwilach wolnych jeździłem z nim na zebrania do Sulisławic, gdzie mieszkał "wujek" Staszek Karpała. U niego odbywały się zebrania ludowców. Był on artystą rzeźbiarzem, tworzył figury świętych do okolicznych kościołów, mieszkał na odludziu i nie budził podejrzeń policji. Na spotkania przychodziła też pani nauczycielka z mojej szkoły. Mogę więc stwierdzić, że wyrastałem w środowisku  politycznym, a w 1938 roku osobiście w polityce zaistniałem. Przewiozłem bowiem w tornistrze ulotki antyrządowe z Kalisza do Strzałkowa. Na kilka dni przed wyborami mama wsadziła mnie do autobusu, poprosiła "szofera", by wysadził mnie na Nadzieży, skąd z wujkiem Kaczmarkiem dotarliśmy wieczorem do Strzałkowa. Dziadek, Antoni Grudziński rozlepił ulotki w nocy, na płotach i drzewach. Gdy wróciłem do Kalisza taty nie zastałem w domu, policja zamknęła go na czas wyborów w areszcie. W domu "granatowi" przeprowadzili rewizję, ale ulotek nie znaleźli. Policja zamknęła tatę także w Opatówku, gdzie był kierownikiem placówki handlowej "Społem" Tuż przed wojną budowano w Szczytnikach pomnik Augustyna Kordeckiego. Furmanki ze Szczytnik przyjechały do spółdzielni "Społem" po cement. Mój tata w rozmowie z nabywcami cementu radził im, aby miast pomnika zbudowali schrony to będzie większy pożytek. Pomnik Niemcy rozwalą - powiedział. Donieśli, gdzie trzeba i tatę zamknęli. Na szczęście po kilku dniach wrócił do domu, wedle słów mamy: "zarośnięty i zmizerowany".

A potem tata poszedł na wojnę, Niemcy pomnik przeora zburzyli, a o tacie na kilka lat słuch zaginął. Kiedy już go opłakaliśmy, pewnego dnia, w połowie 1941 roku dotarła do Strzałkowa przesyłka Czerwonego Krzyża z Lizbony. W ten sposób tata dawał nam znać, że żyje i ma zamiar walczyć za ojczyznę do ostatniego guzika.. Aby nam osłodzić rozłąkę przysyłał w  dwie czekolady Sucharda, pół kilo ziaren prawdziwej kawy i kilkanaście cukierków. Mama zamiast się cieszyć płakała, a babcia zapytała: "gdzie go diabli zanieśli?" Ja i młodszy brat Rysiek wystrugaliśmy ze starej sztachety dwa urządzenia karabinopodobne, ale dziadek nas rozbroił i dzięki temu choć nie bez uszczerbku, wojnę przetrwaliśmy.

W trzecim dniu wojny mojego tatę i pozostałych żołnierzy Niemcy pojmali do niewoli i wywieźli aż pod francuską granicę, gdzie mój tata pracował jako kierowca ciężarówki .Ponieważ żaby i ślimaki tacie nie smakowały pewnego wieczoru  zatęsknił za ojczyzną, wskoczył do szoferki i czmychnął. Ciemności sprawiły, tak mi się wydaje, że pojechał nie w tą stronę, dotarł pod granicę Hiszpanii. porzucił ciężarówkę i przedostał się ( wąwozem Samosierry?)  do ojczyzny Don Kichota. Tam piechotą, nocami przedzierał się do Portugalii. Pewnego popołudnia, w wiosce schwytała go Guardia Civil, i zamknęła w szopie. W nocy hiszpańska dziewczyna uwolniła tatę, nie znał nawet jej imienia, nazwijmy ją Dolores. Dzięki niej dotarł do Portugalii, a stąd do Wielkiej Brytanii. W czasie Najdłuższego Dnia, pod Calais pojazd pancerny, który ojciec prowadził, na minie wyleciał w powietrze. Po sześciu godzinach, rannego tatę znaleźli sanitariusze. Przewieziono go samolotem do Anglii i ... uratowano. Ojciec stracił jedno oko, czaszkę załatano mu srebrną blaszką. Przeżył, ożenił się z poddaną JKM. Ale jego poglądy sprawiły, iż zaczęto go podejrzewać, w domu przeprowadzano kilka razy rewizje. Po śmierci Stalina, w 1953 roku wrócił do ojczyzny. Szukał pracy, odwiedził mnie w Warszawie, zamieszkał kilka dni w akademiku. Razem odwiedzaliśmy znajomych z Kalisza, kilku pracowało w Warszawie. Najważniejszy przyjaciel zajmował we władzach centralnych "Społem" wysokie stanowisko. Gdy go odwiedziliśmy w pracy sprawiał wrażenie wystraszonego. Ojciec wrócił wszak z Zachodu, zimna wojna trwała w najlepsze, a nad Polską krążyło jeszcze widmo Stalina. Zamieszkał u brata Franciszka Chrzanowskiego, kierownika szkoły podstawowej w Ostrówku. Znalazł pracę w PZGS w Wieluniu. Podejrzewano go, że jest szpiegiem... Gdy zacząłem pracować i dostałem mieszkanie (pokój z kuchnią) zamieszkał z nami. Nie mógł znaleźć pracy. Wyjechał do Kalisza, ożenił się i tam umarł. Mój ojciec, Walenty Chrzanowski, człowiek, który usiłował przemienić świat na lepszy.

                                                         OJCIEC z siostrami

                                                          WALENTY CHRZANOWSKI

                                          Pierwszy od prawej - ojciec

                                                   Ojciec z żoną Angielką

Od lewej: Rysiek, ojciec, ja

NA ODCHODNE (dziadek ANTONI GRUDZIŃSKI)

Kiedy przyszedł na świat w Strzałkowie nie było jeszcze szkoły. Nigdy z rówieśnikami nie zasiadł więc w szkolnej ławce. Był samoukiem. W carskiej armii przeżył klęskę pod Mukdenem. W Irkucku pomagał zesłańcom w ucieczkach. Mój dziadek, Antoni Grudziński cieszył się we wsi uznaniem i szacunkiem. Zapamiętałem go jako człowieka pogodnego i dowcipnego, a jednocześnie surowego. Nigdy nie kłócił się z babcią, różnili się tylko w sprawie Żyda Muchina, który skupował stare garnki, szmaty, butelki... Gdy pojawiał się przed naszym domem ze swoją furką ciągnioną przez wychudzoną szkapę, dziadek otwierał bramę na podwórko i zapraszał Muchina "na jednego" i pogawędkę. Babcia nie wpuszczała gościa "do stołowego" , a to dlatego, mówiła, że Żydzi ukrzyżowali Pana Jezusa. Rozmowa toczyła się zatem w kuchni. Przyjaźnił się też z Cyganami. Gdy rozbijali obóz, zawsze dziadka zapraszali. Kiedyś sąsiadka Napadłkowa wypomniała dziadkowi : opowiadasz Antek Cyganichom różne rzeczy o sąsiadach, a one potem wróżą łatwowiernym i wyciągają od nich pieniądze. Na to dziadek : Nie złość się Maryśka, czy słyszałaś może, że w naszej wsi kura komuś zginęła? Przed wojną dziadek wyjeżdżał przez kilka lat do Francji, „na roboty”. Początkowo sam, a później z wujkami Józefem i Kaziem. Wujek Józef ożenił się we Francji z ciocią Jadzią. Wraz z rodzicami zamieszkała w naszym domu. Jej ojciec, dziadek Krupa, Ślązak służył w Wehrmachcie. W jednym domu mieszkali dwaj żołnierze armii carskiej i niemieckiej. Żyli zgodnie, wojują wszak z sobą carowie, cesarze i kanclerze.
Wojna zmieniła życie rodziny. U dziadka ukrywali się różni ludzie, także kolega mojego ojca, Paweł Łuczak, więzień Berezy Kartuskiej. Napiszę o Pawle nieco później. Teraz dodam, że dziadek i wujek Józef zbudowali maszynkę do krojenia liści tytoniu, przyjeżdżali do nas ludzie z okolicznych wsi kroić liście machorki. Pamiętam, że były dwa gatunki tytoniu : Virginia o wydłużonych delikatnych liściach i odmiana o liściach półokrągłych, grubszych. Dziadek nie palił, ale liście Virginii skrapiał wodą z rozpuszczonym miodem, suszył, kroił i sprzedawał. Pewnego dnia życie nagle się zmieniło. Dziadka, babcię i mamę zabrali żandarmi i wywieźli do Niemiec, wysiedlili wszystkich gospodarzy z murowanych domów. W naszym domu zamieszkali Niemcy z Besarabii. Wujka Józefa przesiedlili Niemcy do innego gospodarstwa, pasłem tam przez całą wojnę krowy. W czasie okupacji chodziłem do pani Wojciechowskiej- nauczycielki na lekcje, ale ją tez Niemcy zabrali. Powrót dziadka z Niemiec opisałem na stronie: www.kronikarzprl.com.pl w rozdziale "Dlaczego socjalizm"?
Po wojnie dziadek nie próżnował. Pamiętam, przed Świętami Bożego Narodzenia, w 1945 roku wybraliśmy się na Ziemie Odzyskane do cioci Irki zamieszkałej w Ciemniku, wsi
oddalonej od Stargardu Szczecińskiego o godzinę jazdy. W tamtych czasach podróż trwała długo. W Stargardzie przesiedliśmy się do kolejki wąskotorowej, dojechaliśmy do Ińska, skąd piechotą dotarliśmy do młyna w Ciemniku. W czasie wojny we młynie pracował Franciszek Czerwionka, który ożenił się z ciocią Irką. I on teraz był właścicielem młyna. Wigilię spędzaliśmy z byłym właścicielem, Ernestem Zaskowem i jego rodziną, żoną, córką i chyba siostrą. My śpiewaliśmy Cichą noc, a oni Heiliege nacht, Stille nacht. Ernest Zaskow miał piękny głos, słuchaliśmy go z podziwem. Tworzyliśmy przy wigilijnym stole jedną rodzinę choć rany wojenne jeszcze się nie zagoiły. Po latach Ernest Zaskow zaprosił Irkę i Franka do Niemiec (NRF), w gościnę.
Dziadkowi w Ciemniku bardzo się podobało, zabrał się do roboty. W 1947 roku, gdy w tych okolicach myszkowali jeszcze szabrownicy, a my młodzi śpiewaliśmy : "Wara od Odry, od Nysy wara, od naszych granic precz. Ziemia to nasza piastowska stara, Zachód to nasza rzecz. Nie papież nam wybrzeże dał, nie Śląsk biskupów był..." zbudowali tu z Frankiem dodatkowy dom, dziadek posadził drzewa owocowe i założył pasiekę. Młyn położony nad rzeczką Iną, w lesie oddalony od Ciemnika o 1-2 km. zasilał wieś prądem, turbiny pracowały przez całą dobę. Spędzałem w Ciemniku każde wakacje, tu Irka z Frankiem urządzili nam wesele, gdy 12 maja 1955 roku wzięliśmy z Renią ślub w Warszawie, w tym dniu powstał też Układ Warszawki. Układ się rozpadł, a my z Renią trwamy i czasami dziwimy się, że tak długo.
Dziadek Grudziński wsi rodzinnej nie opuścił całkowicie. Wpadał do Strzałkowa, służył radą i wiedzą. Przekonał mieszkańców, że warto wieś zelektryfiikować. Wielu obawiało się, że wraz z prądem przyjdzie kołchoz. Dziadek ręczył, że kołchozu nie będzie. Wstęgę uroczyście przecięli najstarszy mieszkaniec Strzałkowa, Antoni Grudziński i najmłodszy, jego wnuczek, Adam Grudziński. I w Strzałkowie stało się jasno.
Na tym kończę ten odcinek wspominków. Do dziadka, Antoniego Grudzińskiego będę wracał, wywarł on wszak wielki wpływ na życie naszej rodziny.
                                                                                                Zdjęcie z czasów I Wojny Światowej.Dziadek-jeniec w niemieckiej niewoli,

Józefa i Antoni Grudzińscy                                       

 Babcia Grudzińska z Ewa,pierwszą prawnuczką.

NA ODCHODNE (Strzałków)

Dziadek Antoni Grudziński

                                            

                                                             Moje zdjęcie z 1937 roku

                       Mama z ojcem rok 1930                                                                                                                                                           Ja i mój brat Rysiek - 1938 rok 

                                                         

Gdy przymykam oczy widzę Strzałków, moją wieś rodzinną, krzyż na skrzyżowaniu dróg, drewniany budynek szkoły czteroklasowej, a obok murowaną, okazałą plebanię, remizę strażacką, pamiętam kurz unoszący się po przejściu stada krów wracających z pastwiska. Gdy klikam "Earth" w Google nie znajduję już domu w którym się urodziłem. Chyba latem wybiorę się do Strzałkowa, by pożegnać się z przodkami na cmentarzu. Strzałków mojego dzieciństwa to wieś biedna, żurawie studzienne, lampy naftowe i karbidowe, kieraty, nocne wachy czuwające czy gdzieś nie palą się budynki i nie  myszkują złodzieje.

W mojej pamięci nie zblakły spotkania u dziadka, na które przychodzili chłopi, by dyskutować z ojcem o polityce, albo słuchać prelekcji panów przyjeżdżających aż z Warszawy. Ojciec mój był członkiem Stronnictwa Ludowego i stąd te wizyty. Babcia przed każdym przyjazdem piekła chleb, który goście zabierali, do stolicy tak im smakował. Do dużych mis zrobionych ze słomy babcia wkładała ciasto, aby wyrosło. Potem takie wielkie bochny wkładała do nagrzanego pieca na chrzanowe liście. Przed pokrojeniem bochenka nożem robiła znak krzyża.

Babcia nie zajmowała się polityką, natomiast dziadek i ojciec mieli chłopom dużo do powiedzenia. Aby przekonać sąsiadów do stosowania nawozów sztucznych nocą wysypywali na ich oziminach nawozy w kształcie krzyża, by w ten sposób rolników przekonać. Za te krzyże dziadka, ojca oraz ich zwolenników ksiądz z ambony wyzwał od żydowskich Wojtków. Pamiętam to zdarzenie. Chłopi ustawili się przed wyjściem z zakrystii i czekali na proboszcza. Gdy przechodził przez szpaler "wyświęcali go kaszkietami", krzywdy nie doznał, ale "najadł się strachu".- mówił potem dziadek Antoni Grudziński. Dziadka kochałem bezgranicznie. 

PS Wszystkim Osobom, Przyjaciołom, Znajomym, Rodzinie serdecznie dziękuję za słowa otuchy po wypowiedzi, iż rezygnuję z komentowania bieżących wydarzeń politycznych. Muszę odpocząć trochę, bo gdy słucham wypowiedzi polityków z zaprzeszłych czasów nóż mi się w kieszeni otwiera na anachroniczną zmianę.  

NA ODCHODNE (Stare fotografie)

Nie zamierzam publikować swojego życiorysu. Opowiem o zdarzeniach, które ukażą czasy mojego dzieciństwa w II Rzeczypospolitej i awans mojego pokolenia w Polsce Ludowej. Wspomnienia trzeba jednak od czegoś zacząć więc parę zdań z opowieści mojej Mamy. 

Urodziłem się w mroźną niedzielę, 22 lutego 1931 roku. Surowa zima sprawiła, że nie ochrzczono mnie zgodnie ze zwyczajem panującym w Strzałkowie, w parę dni po przyjściu na świat, a z dużym opóźnieniem co się księdzu nie podobało. Gdy ojciec ujawnił proboszczowi, jakie zamierza dać mi imię, ten zbeształ tatę i wyrzucił za drzwi oświadczając, że Mirosław to imię pogańskie i w domu Bożym nadane być nie może.

Mój tata wiedział swoje (dzięki pomocy ks. prałata Wacława Blizińskiego z Liskowa, który pomagał biednym chłopskim dzieciom, skończył seminarium nauczycielskie) odwołał się od decyzji strzałkowskiego proboszcza i na chrzcie świętym otrzymałem pogańskie imię Mirosław. Przez pięć lat byłem jedynym Mirosławem w Strzałkowie, drugim został pies sługi bożego co miało ogromny wpływ na moje dalsze życie.

Byłem chłopcem bardzo pobożnym. Uwielbiałem z babcią, Józefą Grudzińską, chodzić do kościoła. Przeżywałem w świątyni Stworzyciela chwile niecodziennych doznań i wzruszeń czystych jak łzy Matki Bożej, obraz której w czasie podniesienia spływał z góry ołtarza, a zapach kadzideł i świec płonących przenosił mnie w inny wymiar wzbogacany surową muzyką organów. Babcia przepowiadała mi wspaniałą przyszłość widząc mnie w sukience sługi bożego.

Nadzieje babci skończyły się w dniu, w którym rówieśnicy na mój widok wołali. "Mirek do nogi, Mirek do budy, Mirek bierz go". Przestałem chodzić do kościoła, tłumaczenia i prośby babci na nic się zdały. Dziadek i tata byli po mojej stronie. CDN.  ZDJĘCIA : 1. Kościół w Strzałkowie 2. Ślubne zdjęcie Rodziców (1930) 3. Babcia, mama, dziadek, ja, Rysiek młodszy brat. 4. Babcia, ja, ciocia Julcia w dniu komunii.

BARTŁOMIEJE, BARTŁOMIEJE, CAŁA POLSKA...

Dzień zaczął się fatalnie, spadło mi ciśnienie, włóczyłem się po "Arkadii" Mokotowskiej osowiały. Ożywienie i poprawa samopoczucia nastąpiły w czasie oglądania "Faktów" w TVN, które za rzetelność i głoszenie prawdy kryształowej zostały kryształem wyróżnione. W super nastrój wprowadziła mnie wiadomość, że wiceminister z PiS rozwalił brykę rządową i wpadł na drzewo, którego nie zdążył wyciąć minister, pan Jan Szyszko. Nie sądźcie, bardzo proszę,  że jestem aż tak wredny, iż cieszę się z cudzego nieszczęścia, nic podobnego. Informacja o wypadku pozwoliła mi zrozumieć geniusz wicepremiera Morawieckiego, który uruchamia w Polsce fabrykę "Mercedesa". Inwestycja sprawi, że zrezygnujemy z importu limuzyn dla rządu i bryk ministrom do rozbijania nie zabraknie.   W anielski nastrój wprowadził mnie reportaż o peregrynacji naszych nowych okupantów po chrześcijańskiej polskiej ziemi, których nie odstępuje pan Antoni Macierewicz. Dziś amerykańskich kowbojów pobłogosławił, w imieniu Pana Boga, w cudnej angielszczyźnie, a zwycięzcy z Wietnamu, Afganistanu, Iraku i kilku innych państw w rewanżu pochwalili polskie pierogi. Błahostki, ciekawostki. Relacja TVN wprawiła mnie w anielski nastrój, bo zrozumiałem, dlaczego Antoni Macierewicz wyrzuca na bruk generałów i pułkowników. Jak Polski bronią tacy dzielni amerykańscy wojacy to na chuj nam rodzimi generałowie i pułkownicy? 

A w "Faktach po Faktach" już sam widok pani Justyny Pochanke (cała prawda, całą dobę) odmłodzonej i przepięknej doprowadził mnie do błogostanu, albowiem pani redaktorka połączyła się z wrocławską ikoną wolności i demokracji, panem Władysławem Frasyniukiem, który nie chce, mimo namów i błagań zastąpić pana Kijowskiego z KOD-u, co nie płaci alimentów. Pan Władysław stwierdził, w co ja wierzę, że pan Jarosław Kaczyński nie jest agentem Putina, ale pomaga mu w próbach skłócenia Unii Europejskiej, świadomie, albo mniej świadomie.

Zasmuciłem się po obejrzeniu wyżej wspomnianych audycji, bo nie było nawet źdźbła informacji o panu Bartłomieju M. Awansował czy go minister wylał? 

Do Bartłomiejów prawicowe rządy szczęścia nie mają. PO też miała w rządzie Bartłomieja...ale było minęło, wypominał nie będę.

Nie będę też, od dziś, komentował sarmackiej rzeczywistości. Przeniosę się do wspomnień. NA ODCHODNE, będzie moim pożegnaniem. Kostucha zapowiedziała swoje przyjście.

NIEDOROZWINIĘCI "LIBERAŁOWIE" i ZACOFANI "NOWOCZEŚNI"

Swego czasu Sojusz Lewicy Demokratycznej zgłosił do Sejmu, w ramach petycji obywatelskiej, projekt ustawy "O planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach przerywaniu ciąży". SLD proponowało liberalizację przepisów aborcyjnych, refundację in vitro z budżetu państwa i rzeczywistą, a nie konfesyjną edukację seksualną w szkołach. Projektem zajęła się Sejmowa Komisja do Spraw Petycji....i propozycję w całości odrzuciła. Tak zwani "liberałowie" z "Platformy Obywatelskiej" i rzekomo "Nowoczesnej" bez mrugnięcia okiem, jednogłośnie projekt SLD odrzucili. Gdy słucha się wypowiedzi przedstawicielek i przedstawicieli obu partii to odnosi się wrażenie, iż są to osoby rozumiejące współczesność, mówią, mówią, mówią... Gdy dochodzi do działania to kornie padają na kolana przed ePiSkopatem. W kampanii wyborczej zapewniali, że będą rządzić dobrze, a rządzą na klęczkach.